Bir değil binmiş Aşk.. Gün değil ömürmüş Aşk - Sayfa 3

ciciprenses · 03-20-2009, 14:10

Sanki o koca bir ağaçtıda bizde dallarıydık..
Küçücük fidan olarak büyüdüm kollarında.
Zaman nasılda akıp geçti..
Bahar geldi, yaz geldi, kış geldi....
Arada dökülen onca yaprak onca hayat geçti..

Ben ağacıma öyle bir sarıldımki hiç düşmem hiç kopmam sandım..
Artık koskocaman bir daldım benimde ağaca kazandırdığım yapraklarım baharda açtığım çiçeklerim vardı...

Bilemedim bir rüzgara kapılıp gidebileceğimi..
Birgün ansızın bir fırtına koptu.
Ben ağacıma sarıldıkça rüzgar beni kendi içinde savurdu...

Kimbilir belkide mutluydum.
Belkide o agacın dallarından biri değilde bağımsız olmak istiyordum..
Gün geldi o rüzgarla çekip gittim gün geldi kendime dur dedim...
Ama en çok neye acıdı biliyormusun yüreğim?
Rüzgar beni savurduğu yerde yalnız ve amansız bıraktı..
Oysa ben onunla yeni bir dünyada yer almayı istemiştim..
İşte o zaman dur dedim kendime bitmiş tükenmişsin,
haketmedin bu yalnızlıkları..

Haketmedin beklemeleri...
Bir rüzgara kapılıp gittin delicesine,,
ne o rüzgar unuttumu seni...
Geç oldu ama anladım hiçbir rüzgar için ağacını bırakıp gitme..
Şimdi küçük bir fidanım rüzgarın beni savurduğu yerde yeni bir umutla gelen yağmur taneleri yüreğime aktı...

Hani son bahar ölüm demektir yaa..
İşte o ıslak yaprakların altında beni yeniden yaşattı...

Asla ümitsizliğe kapılma mutlaka bir yerlerde seni hayata döndürecek bir yağmur tanesi vardır..........

ciciprenses · 03-20-2009, 14:10

Saat gecenin hangi karanliğinda boğulmus zaman nerde kaybolmus bilirmisin sen
bilmessin cünkü sen bensiz rüyalarda seyre dalmişken,
ben sensiz gecemde göremediğim düşlerimle senli rüyalara dalmak korkusundan uyuyamiyorum...
gözlerimi kapattiğim her uykuda hayalinle kan hirac uyaniyorum
ordamisin nerdesin yanimdamisin ve hayatimin en aci gerceğiyle karşilaşiyorum
SEN YOKSUN her uyanişta yeni gözyaslari ve yeni hiçkirik kirizlerine boyun eğiyorum...
Ne zaman dinecek bu aci yada ne zaman kuruyacak göz pinarlarim ne zaman sen olacağim ne zaman öleceğim sensizlikten ve ne zaman sana huzurla gömülecek cansiz bedenim.....

Bugün sana dair bir arkadas gördüm bana seslendiğinde gözlerinde sen vardin sanki
sen tutmustun ellerimi.
gözlerim doldu sadece merhaba diyebildim,,
nasilsin diye sorduğunda tek hatirladiğim sey seni anlatmaya basladiğimdi......

Ölümün sessizliğinde mutluluğa kosan caresizler adina sesleniyorum sana...
duy beni kizil günesin sicakliğinda tut ellerimi,
karanliğin en issiz yamacinda bul,,
beni son nefesimi aldiğim aşkinin ortasinda bul artik bul gell...
yanlizliğin gölgesinde benliğime haykirdiğim güneş gibisin...

Gözlerimin içinde doğan kalbimin derinliklerinde batan hayat işiğimsin varliğina sükrettiğim,yokluğunu lanetlediğim benim biriciğim herseyimsin nerdesin kimlesin bilmiyorum ama sen bende benimlesin...!

Sessizliğin sesini dinlediğim bir gecede yine yanlizliğima sarkilar besteliyorum..
her notada seni caliyorum,,
cok ağir gelsede bu sarki söylemekten bikmiyorum..
sözü kalbime bestesi gözlerine ait bir aşk şarkisi....
Her hangi bir enstruman kullanmiyorum sadece kalp atişlarim ve sensiz esen rüzgarin eslik ettiği bir müzik var !!
bazen rüzgar duruyor ve sadece deli gibi atan kalbim sözlerime yoldas oluyor .

Bu sarki ne zaman biter ne zaman müzik kesilir bilmiyorum ama sen gelmedikçe ben bu sarkiyi söylemeye devam edeceğim...

Bekliyeceğim tipki toprağin hasretle yağmuru beklediği gibi,,
Tipki bir hastanin acil sifa beklediği gibi ,,
ne olursa olsun sen mutluluksun ve ben seni hayatimin sonuna kadar gelemiyeceğini bilsemde BEKLEYECEĞİM ....

ciciprenses · 03-20-2009, 14:11

küçük bir gülümsemeyle açıyorum gözlerimi

Gözlerimi sıkıca kapamıştım. Kapadım ve herşeyin değiştiğini umarak korkuyla heyecanla açtım. Bambaşka bir yerde ve zamanda olmayı diledim. Gerçekleşti. Geniş bir ofis içinde, masalar, bilgisayarlar, sandalyeler, ofis malzemeleri, yüzlerine alıştığım huylarına bir türlü alışamadığım insanlarla birlikteydim. istanbul''un en hayran en aşık olduğum manzarasına birkaç adım yakınlıkta oturuyor bir kere bile pencereden dışarı bakmıyordum. Bakamıyordum. İstanbul''a kar yağıyordu büyük, beyaz parça parça kar taneleri...Gözlerimi kapadım tekrar ve tekrar açtım. Koskocaman cam bir kutunun içindeki minik insanlarmışız gibi geldi hani şu içinde kardan adam olan ters çevirince beyaz beyaz kar yağan oyuncaklar gibiydi. Yalnız kar içerde değil dışarda yağıyordu. Keşke içeri yağsa keşke bu nedenini bilmediğim ve tanımlayamadığım pisliği temizleseydi beyazlığıyla, serinliğiyle ve aslında kar yağarken duyduğumuz ve tanımlayamadığımız o sessiz sesiyle. insanlar uzak, soğuk, bencil, gaddar, umursamazdı. Bir sürü kötü sıfat geliyordu aklıma. Aklımdan binlerce düşünce birden hızla geçmeye çalışıyordu. Yetişemiyordum herbirine. Çok istemiştim bu ortamı. Tanrı da çok zor sınavlardan sonra gerçekleştirmişti bu arzumu. İstediğin oldu ve hala şikayet ediyorsun cümlesi kulaklarıma doldu. Korkuyla kapadım gözlerimi. Açtığımda sınıfımda çocuklarla birlikteydim. Bir anlık dalgınlığımı fırsat bilip gürültüye şamataya başlamışlardı bile. Ne tuhaf bir hayaldi diye düşünerek oflaya puflaya susturmaya çalıştım herbirini sırayla. karnımda başımda feci sancılar vardı ama ben yine de ayakta olmak bu küçük minicik canların dikkatini çekmek için beynimdeki bilgi kütüphanesini hızla kontrol etmak zorundaydım bana lazım hangi bilgiyi alsam diye. Derdim çocuklarla değildi pek. Yaptığım işin çok güzel yanları da vardı. Kocaman devle mücadele eden küçük çocuğun öyküsünü o güzel küçücük gözlerini kocaman kocaman açarak dinleyişleri, çok güzeldi her zaman. Teknolojinin bebek efendileri olmalarına rağmen saflığa masumluğa umutlara olan inatçı inançlarını hissetmek, ortaya çıkarmak harika bir duyguydu. Hayatın katı acımasız gerçeklerine karşı bu pembe renkli mücadeleleri, dünyada bir ben varım ben olmasam dünya da olmazdı duyguları beni hayran bırakıyordu. Çocukların en çok bu tarafını seviyordum. Fakat içimdeki delik deşik cephelerle gücüm bu işi yapmaya yetmiyordu. Daha sessiz daha sakin daha kendimle olmalıydım. Az önce gördüğüm hayaldeki gibi bir mekanda olmalıydım tabi kabus kısmını saymazsak. O da düşüncelerimin içinde dolaşan kalleş korkularımın oyunuydu bana o kadar da olur canım dedim içimden. Çocuklardan biri yine kıpırdanmaya başlamıştı. Silkelendim etkinliğe devam...

Öğle yemeği sonrası kişisel temizlikleri de bitince uyku saatine geçtik. Çocuklar küçük bedenlerinin ancak sığabileceği küçük ranzalarında uyuyor. Uyku odasının küçük pencerelerinden birindeyim. Hava soğuk. Oda küçük olmasına rağmen bir türlü ısınamıyorum.Pencerelerin yanında mutlaka olması gereken can dostlarım olan ağaçlardan biri de burada var. Dallarına gülümsüyorum. Dışardaki fırtınaya dayanacak kadar güçlü dalların üstlerinde beyaz beyaz kar taneleri...Hem hüzün hem heyecan hem de keşke burada olmasaydım duygusu geziyor kalbimde. Kaloriferin yanında bacaklarımı karnıma çekmiş anne karnına dönmüş uyumaya çalışıyorum. Belki hayata umutlarıma geri dönebilirim o sıcak ıslak diyarda. Gözlerimi kapatıyorum sıkıca!

Derin bir nefes küçük bir gülümsemeyle açıyorum gözlerimi. Kar yağıyor İstanbul''un en güzel manzaralı, insanları kirli ofisine. O oyuncak cam kutunun içindeyim yine. Hangisi gerçek hangisi hayal? Çözemiyorum. Keşke kar içeri yağsa belki temizlenir içerideki bu acımasız kirli hayat! Temizlenir mi ? Ne dersin?

alıntıdır

ciciprenses · 03-20-2009, 14:11

Seni Seviyorum

Seni seviyorum...
Çünkü her sabah kalktığımda
Bir günü daha seninle geçirecek olmanın mutluluğunu yaşatıyorsun bana...
Ben güne seninle başlıyorum...
Ve hergün gün hayatı yeniden keşfediyorum...

Seni seviyorum...
Çünkü gökkuşağının her tonunu gölgede bırakan en parlak renksin sen...
Herşey senin rengini taşıyor...
Ve benim için ancak o zaman anlamlı oluyor.

Seni seviyorum...
Çünkü soğuk günlerde içimi ısıtan meltemsin...
Sıcak günlerde içime ferahlık veren kuzey rüzgarı...
İliklerime işleyerek esiyorsun...

Seni seviyorum...
Çünkü herşeyde sen varsın...
Nasıl olmayacaksın ki?
Sanki sen doğduğumdan beri içimdeydin...
Yüreğimin en derin köşesindeydin...
Sanki ortaya çıkmak için beni bekliyordun...
Ve ben orada olduğunu farkedince hakettiğin yere çıkardım seni...

Seni seviyorum...
Çünkü hep benimlesin...
Seni görmem için yüzüme bakmam gerekmiyor...
Gözümü kapatsam oradasın...
Gördüğüm her yüz aslında sensin....

Seni seviyorum...
Çünkü gözlerinin içindeki binlerce yıldız gecenin karanlığını delip geçiyor...
Sen bana bakarken ben kendimi yıldızlara bakıyor gibi hissediyorum...
O yıldızların parlaklığında kaybediyorum kendimi...
Gözlerim kamaşıyor ama şikayetçi değilim aydınlığından...
Güneş doğmasa, yıldızlar kaybolmasa diyorum...
Ama biliyorum ki güneşim de sen olacaksın gecenin sonunda...
Bu kez daha parlak, daha aydınlık çıkacaksın karşıma...

Seni seviyorum...
Çünkü saçların ellerimin arasında kayıp giderken
Dünyadaki cenneti bulmuş gibi hissediyorum kendimi...
Cennetin sahibi sensin...
Ve biliyorum ki sadece izin verdiklerin girebilir o cennete...
Ben o cennette kalmaya kararlıyım...

Seni seviyorum...
Çünkü her gülümseyişin içime yeniden yaşama sevinci dolduruyor...
Her gülümseyişin, karamsarlığı yıkıyor, umutsuzluğu parçalıyor...
Bir çiçek bahçesine çeviriyor çorak dünyayı...

Çiçek dedim ya...
Bir çiçek adı verseydim sana PAPATYA olurdun...
Açışıyla dünyaya, insanlara baharın geldiğini müjdeleyen papatya...
İddiasız ama güzel...
Güzel ama kibirsiz...

Seni seviyorum...
Çünkü seni sevmeyi, sana dokunmayı, seni dinlemeyi,
sana bakmayı, seni koklamayı, seninle paylaşmayı seviyorum...
Seninle birlikte insana dair ne varsa onları da seviyorum...
Seni sevdiğimi anlatmaya çalışırken
Ne kadar çaresiz olduğumu da görüyorum...
Her sözcükten sonra durup tekrar tekrar düşünüyorum...
Seni yeterince anlatabildim mi diye...

Biliyorum ki yetmeyecek...
Bu kadar sözcükten sonra bile, sana sevgimi anlatamamış olacağım....
Sözcüklerin bittiği yerde gözlerime bak...
Onlar bu sevgiyi çok daha iyi anlatacaktır sana...

ciciprenses · 03-20-2009, 14:12

Sen gideli kaç saat oldu ?
Kaç gün geçti, kaç hafta..? Saymadım..
Bana yüzyıllar geçmiş gibi geliyor.
Son anda sen giderken gözlerinin buğusunu bıraktın..
Şimdi sis içinde bütün dünya.
Çiçekler gözyaşlarımı içti, sen onları kırağı sanırsın, çiy sanırsın..
oysa hepsi benim gözyaşlarımla ıslak..

Sevgilim özlüyorum seni..
Bir balta indirildi, içimden bir ağaç köküyle devrildi.
Gözlerimden akan yaştan belli değil mi, içim kanıyor.
Özlem bir bulut gibi sarıyor beni, kuşatıyor .
Seni sevmek bir sonsuzluk gibi büyüyor içimde.
Haftanın her gününe, geçen her saate senin adını verdim.
Senin adınla başlıyor mevsimler, yıllar sen varsan içinde, geçerli...

Özlem bir yağmur gibi yağıyor üstüme.
Damlalar yüreğime vuruyor.
Gecenin karanlığında bir başınayım.
Uykularım bölük pörçük. Bütün rüyalarımda sen..
gözlerim kapanır kapanmaz gözlerin yaklaşıyor.
Sonra bir rüzgar alıp seni, benden uzaklara götürüyor.

Geceler boyu sabahlayıp uğruna, boşluğa düştüğüm sevdiğim, bir tanem, gözbebeğim..
Yüreğimden mühürlendim sana..
Şiirler havalanıyor kuşlar gibi, şarkılar ağlıyor yokluğuna..
Sevgilim hayatı sende buldum ben, tükenirsem sen tüketirsin beni.

Yoksun, gittin, tek başına koydun...
Bu nasıl bir özlemdir, kendi gövdem ateşten bir gömlek.. yanıyorum..
Yetti artık, yetiş n'olur dayanamıyorum.

Konu Bilgileri
	Konu Başlığı Bir değil binmiş Aşk.. Gün değil ömürmüş Aşk	Konudaki Cevap Sayısı 18
	Şuan Bu Konuyu Görüntüleyenler	Görüntülenme Sayısı 480

03-20-2009, 14:10	#12 (permalink)
ciciprenses Acemi Kullanıcı ciciprenses Kullanıcı No: 244824 Konu Sayısı: 2 Mesaj Sayısı: 20 Üyelik tarihi: Mar 2009 Yaş: 19 Teşekkür & Tepki Teşekkür: 0 Tepki:0 Karizma REP Gücü : 128 REP Puanı : 1 REP Seviyesi : İletişim Reklam Alanı	--->: Bir değil binmiş Aşk.. Gün değil ömürmüş Aşk Saat gecenin hangi karanliğinda boğulmus zaman nerde kaybolmus bilirmisin sen bilmessin cünkü sen bensiz rüyalarda seyre dalmişken, ben sensiz gecemde göremediğim düşlerimle senli rüyalara dalmak korkusundan uyuyamiyorum... gözlerimi kapattiğim her uykuda hayalinle kan hirac uyaniyorum ordamisin nerdesin yanimdamisin ve hayatimin en aci gerceğiyle karşilaşiyorum SEN YOKSUN her uyanişta yeni gözyaslari ve yeni hiçkirik kirizlerine boyun eğiyorum... Ne zaman dinecek bu aci yada ne zaman kuruyacak göz pinarlarim ne zaman sen olacağim ne zaman öleceğim sensizlikten ve ne zaman sana huzurla gömülecek cansiz bedenim..... Bugün sana dair bir arkadas gördüm bana seslendiğinde gözlerinde sen vardin sanki sen tutmustun ellerimi. gözlerim doldu sadece merhaba diyebildim,, nasilsin diye sorduğunda tek hatirladiğim sey seni anlatmaya basladiğimdi...... Ölümün sessizliğinde mutluluğa kosan caresizler adina sesleniyorum sana... duy beni kizil günesin sicakliğinda tut ellerimi, karanliğin en issiz yamacinda bul,, beni son nefesimi aldiğim aşkinin ortasinda bul artik bul gell... yanlizliğin gölgesinde benliğime haykirdiğim güneş gibisin... Gözlerimin içinde doğan kalbimin derinliklerinde batan hayat işiğimsin varliğina sükrettiğim,yokluğunu lanetlediğim benim biriciğim herseyimsin nerdesin kimlesin bilmiyorum ama sen bende benimlesin...! Sessizliğin sesini dinlediğim bir gecede yine yanlizliğima sarkilar besteliyorum.. her notada seni caliyorum,, cok ağir gelsede bu sarki söylemekten bikmiyorum.. sözü kalbime bestesi gözlerine ait bir aşk şarkisi.... Her hangi bir enstruman kullanmiyorum sadece kalp atişlarim ve sensiz esen rüzgarin eslik ettiği bir müzik var !! bazen rüzgar duruyor ve sadece deli gibi atan kalbim sözlerime yoldas oluyor . Bu sarki ne zaman biter ne zaman müzik kesilir bilmiyorum ama sen gelmedikçe ben bu sarkiyi söylemeye devam edeceğim... Bekliyeceğim tipki toprağin hasretle yağmuru beklediği gibi,, Tipki bir hastanin acil sifa beklediği gibi ,, ne olursa olsun sen mutluluksun ve ben seni hayatimin sonuna kadar gelemiyeceğini bilsemde BEKLEYECEĞİM ....
İP: 212.174.15.5

03-20-2009, 14:11	#13 (permalink)
ciciprenses Acemi Kullanıcı ciciprenses Kullanıcı No: 244824 Konu Sayısı: 2 Mesaj Sayısı: 20 Üyelik tarihi: Mar 2009 Yaş: 19 Teşekkür & Tepki Teşekkür: 0 Tepki:0 Karizma REP Gücü : 128 REP Puanı : 1 REP Seviyesi : İletişim Reklam Alanı	--->: Bir değil binmiş Aşk.. Gün değil ömürmüş Aşk küçük bir gülümsemeyle açıyorum gözlerimi Gözlerimi sıkıca kapamıştım. Kapadım ve herşeyin değiştiğini umarak korkuyla heyecanla açtım. Bambaşka bir yerde ve zamanda olmayı diledim. Gerçekleşti. Geniş bir ofis içinde, masalar, bilgisayarlar, sandalyeler, ofis malzemeleri, yüzlerine alıştığım huylarına bir türlü alışamadığım insanlarla birlikteydim. istanbul''un en hayran en aşık olduğum manzarasına birkaç adım yakınlıkta oturuyor bir kere bile pencereden dışarı bakmıyordum. Bakamıyordum. İstanbul''a kar yağıyordu büyük, beyaz parça parça kar taneleri...Gözlerimi kapadım tekrar ve tekrar açtım. Koskocaman cam bir kutunun içindeki minik insanlarmışız gibi geldi hani şu içinde kardan adam olan ters çevirince beyaz beyaz kar yağan oyuncaklar gibiydi. Yalnız kar içerde değil dışarda yağıyordu. Keşke içeri yağsa keşke bu nedenini bilmediğim ve tanımlayamadığım pisliği temizleseydi beyazlığıyla, serinliğiyle ve aslında kar yağarken duyduğumuz ve tanımlayamadığımız o sessiz sesiyle. insanlar uzak, soğuk, bencil, gaddar, umursamazdı. Bir sürü kötü sıfat geliyordu aklıma. Aklımdan binlerce düşünce birden hızla geçmeye çalışıyordu. Yetişemiyordum herbirine. Çok istemiştim bu ortamı. Tanrı da çok zor sınavlardan sonra gerçekleştirmişti bu arzumu. İstediğin oldu ve hala şikayet ediyorsun cümlesi kulaklarıma doldu. Korkuyla kapadım gözlerimi. Açtığımda sınıfımda çocuklarla birlikteydim. Bir anlık dalgınlığımı fırsat bilip gürültüye şamataya başlamışlardı bile. Ne tuhaf bir hayaldi diye düşünerek oflaya puflaya susturmaya çalıştım herbirini sırayla. karnımda başımda feci sancılar vardı ama ben yine de ayakta olmak bu küçük minicik canların dikkatini çekmek için beynimdeki bilgi kütüphanesini hızla kontrol etmak zorundaydım bana lazım hangi bilgiyi alsam diye. Derdim çocuklarla değildi pek. Yaptığım işin çok güzel yanları da vardı. Kocaman devle mücadele eden küçük çocuğun öyküsünü o güzel küçücük gözlerini kocaman kocaman açarak dinleyişleri, çok güzeldi her zaman. Teknolojinin bebek efendileri olmalarına rağmen saflığa masumluğa umutlara olan inatçı inançlarını hissetmek, ortaya çıkarmak harika bir duyguydu. Hayatın katı acımasız gerçeklerine karşı bu pembe renkli mücadeleleri, dünyada bir ben varım ben olmasam dünya da olmazdı duyguları beni hayran bırakıyordu. Çocukların en çok bu tarafını seviyordum. Fakat içimdeki delik deşik cephelerle gücüm bu işi yapmaya yetmiyordu. Daha sessiz daha sakin daha kendimle olmalıydım. Az önce gördüğüm hayaldeki gibi bir mekanda olmalıydım tabi kabus kısmını saymazsak. O da düşüncelerimin içinde dolaşan kalleş korkularımın oyunuydu bana o kadar da olur canım dedim içimden. Çocuklardan biri yine kıpırdanmaya başlamıştı. Silkelendim etkinliğe devam... Öğle yemeği sonrası kişisel temizlikleri de bitince uyku saatine geçtik. Çocuklar küçük bedenlerinin ancak sığabileceği küçük ranzalarında uyuyor. Uyku odasının küçük pencerelerinden birindeyim. Hava soğuk. Oda küçük olmasına rağmen bir türlü ısınamıyorum.Pencerelerin yanında mutlaka olması gereken can dostlarım olan ağaçlardan biri de burada var. Dallarına gülümsüyorum. Dışardaki fırtınaya dayanacak kadar güçlü dalların üstlerinde beyaz beyaz kar taneleri...Hem hüzün hem heyecan hem de keşke burada olmasaydım duygusu geziyor kalbimde. Kaloriferin yanında bacaklarımı karnıma çekmiş anne karnına dönmüş uyumaya çalışıyorum. Belki hayata umutlarıma geri dönebilirim o sıcak ıslak diyarda. Gözlerimi kapatıyorum sıkıca! Derin bir nefes küçük bir gülümsemeyle açıyorum gözlerimi. Kar yağıyor İstanbul''un en güzel manzaralı, insanları kirli ofisine. O oyuncak cam kutunun içindeyim yine. Hangisi gerçek hangisi hayal? Çözemiyorum. Keşke kar içeri yağsa belki temizlenir içerideki bu acımasız kirli hayat! Temizlenir mi ? Ne dersin? alıntıdır
İP: 212.174.15.5

03-20-2009, 14:11	#14 (permalink)
ciciprenses Acemi Kullanıcı ciciprenses Kullanıcı No: 244824 Konu Sayısı: 2 Mesaj Sayısı: 20 Üyelik tarihi: Mar 2009 Yaş: 19 Teşekkür & Tepki Teşekkür: 0 Tepki:0 Karizma REP Gücü : 128 REP Puanı : 1 REP Seviyesi : İletişim Reklam Alanı	--->: Bir değil binmiş Aşk.. Gün değil ömürmüş Aşk Seni Seviyorum Seni seviyorum... Çünkü her sabah kalktığımda Bir günü daha seninle geçirecek olmanın mutluluğunu yaşatıyorsun bana... Ben güne seninle başlıyorum... Ve hergün gün hayatı yeniden keşfediyorum... Seni seviyorum... Çünkü gökkuşağının her tonunu gölgede bırakan en parlak renksin sen... Herşey senin rengini taşıyor... Ve benim için ancak o zaman anlamlı oluyor. Seni seviyorum... Çünkü soğuk günlerde içimi ısıtan meltemsin... Sıcak günlerde içime ferahlık veren kuzey rüzgarı... İliklerime işleyerek esiyorsun... Seni seviyorum... Çünkü herşeyde sen varsın... Nasıl olmayacaksın ki? Sanki sen doğduğumdan beri içimdeydin... Yüreğimin en derin köşesindeydin... Sanki ortaya çıkmak için beni bekliyordun... Ve ben orada olduğunu farkedince hakettiğin yere çıkardım seni... Seni seviyorum... Çünkü hep benimlesin... Seni görmem için yüzüme bakmam gerekmiyor... Gözümü kapatsam oradasın... Gördüğüm her yüz aslında sensin.... Seni seviyorum... Çünkü gözlerinin içindeki binlerce yıldız gecenin karanlığını delip geçiyor... Sen bana bakarken ben kendimi yıldızlara bakıyor gibi hissediyorum... O yıldızların parlaklığında kaybediyorum kendimi... Gözlerim kamaşıyor ama şikayetçi değilim aydınlığından... Güneş doğmasa, yıldızlar kaybolmasa diyorum... Ama biliyorum ki güneşim de sen olacaksın gecenin sonunda... Bu kez daha parlak, daha aydınlık çıkacaksın karşıma... Seni seviyorum... Çünkü saçların ellerimin arasında kayıp giderken Dünyadaki cenneti bulmuş gibi hissediyorum kendimi... Cennetin sahibi sensin... Ve biliyorum ki sadece izin verdiklerin girebilir o cennete... Ben o cennette kalmaya kararlıyım... Seni seviyorum... Çünkü her gülümseyişin içime yeniden yaşama sevinci dolduruyor... Her gülümseyişin, karamsarlığı yıkıyor, umutsuzluğu parçalıyor... Bir çiçek bahçesine çeviriyor çorak dünyayı... Çiçek dedim ya... Bir çiçek adı verseydim sana PAPATYA olurdun... Açışıyla dünyaya, insanlara baharın geldiğini müjdeleyen papatya... İddiasız ama güzel... Güzel ama kibirsiz... Seni seviyorum... Çünkü seni sevmeyi, sana dokunmayı, seni dinlemeyi, sana bakmayı, seni koklamayı, seninle paylaşmayı seviyorum... Seninle birlikte insana dair ne varsa onları da seviyorum... Seni sevdiğimi anlatmaya çalışırken Ne kadar çaresiz olduğumu da görüyorum... Her sözcükten sonra durup tekrar tekrar düşünüyorum... Seni yeterince anlatabildim mi diye... Biliyorum ki yetmeyecek... Bu kadar sözcükten sonra bile, sana sevgimi anlatamamış olacağım.... Sözcüklerin bittiği yerde gözlerime bak... Onlar bu sevgiyi çok daha iyi anlatacaktır sana...
İP: 212.174.15.5

03-20-2009, 14:12	#15 (permalink)
ciciprenses Acemi Kullanıcı ciciprenses Kullanıcı No: 244824 Konu Sayısı: 2 Mesaj Sayısı: 20 Üyelik tarihi: Mar 2009 Yaş: 19 Teşekkür & Tepki Teşekkür: 0 Tepki:0 Karizma REP Gücü : 128 REP Puanı : 1 REP Seviyesi : İletişim Reklam Alanı	--->: Bir değil binmiş Aşk.. Gün değil ömürmüş Aşk Sen gideli kaç saat oldu ? Kaç gün geçti, kaç hafta..? Saymadım.. Bana yüzyıllar geçmiş gibi geliyor. Son anda sen giderken gözlerinin buğusunu bıraktın.. Şimdi sis içinde bütün dünya. Çiçekler gözyaşlarımı içti, sen onları kırağı sanırsın, çiy sanırsın.. oysa hepsi benim gözyaşlarımla ıslak.. Sevgilim özlüyorum seni.. Bir balta indirildi, içimden bir ağaç köküyle devrildi. Gözlerimden akan yaştan belli değil mi, içim kanıyor. Özlem bir bulut gibi sarıyor beni, kuşatıyor . Seni sevmek bir sonsuzluk gibi büyüyor içimde. Haftanın her gününe, geçen her saate senin adını verdim. Senin adınla başlıyor mevsimler, yıllar sen varsan içinde, geçerli... Özlem bir yağmur gibi yağıyor üstüme. Damlalar yüreğime vuruyor. Gecenin karanlığında bir başınayım. Uykularım bölük pörçük. Bütün rüyalarımda sen.. gözlerim kapanır kapanmaz gözlerin yaklaşıyor. Sonra bir rüzgar alıp seni, benden uzaklara götürüyor. Geceler boyu sabahlayıp uğruna, boşluğa düştüğüm sevdiğim, bir tanem, gözbebeğim.. Yüreğimden mühürlendim sana.. Şiirler havalanıyor kuşlar gibi, şarkılar ağlıyor yokluğuna.. Sevgilim hayatı sende buldum ben, tükenirsem sen tüketirsin beni. Yoksun, gittin, tek başına koydun... Bu nasıl bir özlemdir, kendi gövdem ateşten bir gömlek.. yanıyorum.. Yetti artık, yetiş n'olur dayanamıyorum.
İP: 212.174.15.5

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder