Ne zor sana ulaşabilme gücüm varken,korkuların esri olmak...bir görsem ölürüm demek....Ölüm korkusu değil bu bi tanem,yorgun kalbim bu heyecana dayanamaz yıkıntıların arasında kaybolmuşken.Korkum bana karşı tavrındandır.Yapılan yanlışların azarını işiteceğimi bilmek eve giden ayaklarımı gerisingeriye götüren küçük bir çocuk edası içimde yaşayan,bir hatalar zinciri örmüşüm,ama bahanem var ben bir çocuğum.
Ulaşmak istemiyormuş gibi yapmak,dakikalar arası uzaklardayken...Aşılmaz yollar yokken aramızda;kilometrelerce uzakmış gibi yollara küsmek istememde engel olamadı gelmelerime.…Yani bu düşüncüler bile yok edemedi seni.Ölürüm dedim ölürümde bu heyecan olacaksa içimde seni görmelerimde...Çünkü sevdan çok büyük güzelim.
Geçen pazar kentindeydim.Gezdiğimiz o yerlerde bir bir anılarımızı dolaştırdım.Sen çok yoruldun ama ben hep yürümek istedim anıların her santiminde.Semtinde dolaşmaya başladığımda havayı karanlık etmiştim çünkü beni görmenden korkuyordum.Yanan balkon lambalarında görmekti amacım seni.Fakat olmadı güzelim saatleri seninle yaşamak bir nefes kadar yakınında olmak bile ayrı bir heyecandı.
Ne bilirmisin beni elden ayaktan düşüren?
Gözlerindeki yorgunluğu bilirim ve nemi çoğaltmamak için susmalarımı umarsızlığa bağlamam...pekte umrunda olmayacağından emin olduğum.

Senin için tüm özlemlerimde senin için onca endişelenmelerime rağmen;seni sana bırakmakmayı kolaymı sanıyorsun…Gelmişken görmeden gitmek neyin belirtisidir?Bensiz hayatın mutlu,güçlü,kararlı kılmış seni.Bu saatten sonra,yüzünde bir hüzün görmemek için senden uzaklaşmaktır,bu filimin senaryosunda aldığım rol;benim adım sorun soyadım dert,belki unuttun adımı..Tekrar hatırlatmak istememedir adımı sana.Çünkü insanlar kötü anılarını unutmak için mücadele veririler,bu mücadelende yara açmak istememdir,ellerini tutmak isteyipte boşlukları avuçlamam.Ama anlamayacağın;ne zor bir kez bile görmek için;çılgınca çarpan kalbimi susturup hasretleri büyütmek,varmışçasına hissederken,yokluğuma katmaya çalışmak seni.Oan bağırmak isterdim ''SENİN İÇİN GELDİM VE SENİ ÇOK SEVİYORUM''diye.Ama hakkım yok.Yani artık sorun olmak ve bu sorunların seni üzmesini istememek için varsın ama bende yoksun,yoksa bilirsin deliyim ve yaparım,zamanında az deliliklerim olmadı...Olmasanda yinede biryerlerde nefes alıp verdiğini bilmek hemde yanı başında çok güzel bir duyguydu..
Gizli gizli hüzünlenerek sana iyiyim ben demek bile mümkün değil artık bunu anladım tatlım...Bu ambargoların sonu yok bilirim.
Terk edilmişlerin korkusunu yaşamak,nasıl olur bilirmisin sen?Ben öğrendim saatin üçü ve evinizin karşısındayken.
Unutulmamak için onca saati sükunetle beklemek,susmak hemde ölümüne susmak.Dünyada yaşanılabilecek en zor acının... bir ayrılışın sessiz tanığı olmaktan korkarak telefonlara sarılmak,ben burdayım demek,sonrasında yapamıyarak kırarcasına yerlere çarpmak telefonu,ismini andığım her an seni konuşurken sesimi titretmemeye ve bir an olsun heyecanlanmamak için öldüresiye paralaıyordum kendimi.Ama ne mümkün dedim ya bir nefes kadar yakındın.Sen bilirmisin bu duyguları? Çokları anladım ben şehrinde... ne zor senden uzakta hasretinle bedenimi sarsarken,her an yanındaymış edasıyla konuşmaya çalışmak,görenlerin deli demesine aldırış etmeden yaşamak seni… Gidiyordum arkama bakmadan son kez döndüm gideceğim yöne,içimde sevdaların yüklü.
Senden çok acılarım oldu benim ve bu acılarımı sessiz saatlerde yaşadım…Haykırışlarım benliğime bir çivi gibi çakılmışken sustum hep sustum.Çünkü seni üzmelerin artık eski tadı tuzuda kalmamıştır.Budur sebep olan uzaklaşmak hayattan ve senden.Ama acı,hemde çok acı...hayatı senden uzakta göğüslemek,acılara tek başıma çare aramak umarsızca.Yanında olmak isteyişlerimi sana sezdirmeden yaşıyorum birde seni çok seviyorum.Yüreğimin acıyan yanlarını sana bıraktığımı göstermeden,yavaş yavaş ölüyorum.
Hoşça kal yine görüşürüz deyip gidemedik biz…Bu yüzdendir seni sensiz senden uzakta yaşamanın acısı…
Acılarını...

Susarak özlüyorum...işte zor olanda bu....