aLDaTMaCa

Nasil bir kadin ariyorsunuz ya da nasil bir erkek...? Askinizi yasamak için istediginiz insan nasil biri...? Nasil tarif edersiniz o aradiginiz insani...? Ve o aradiginiz insani gerçekten bulsaniz hemen kosar misiniz onun yanina...? Yoksa ürküp geri mi çekilirsiniz...?

"Terk etmis ve terk edilmis" bir kadinin macerasini anlatan Çigdem Anat'in "Aklim Nereye Gidiyor, Ellerim Nereye" kitabini okurken gördüm birden cevabi. Kitabin bir yerinde o cümle çikiyor karsiniza, romanin kahramani olan kadinla yeniden iliski kurmak isteyen eski sevgilisi, karisindan yakinirken söyle diyor kadina:

"Beni aldatabilecek bir kadin istiyorum."

Bu cümlede duruverdim. "Kendisini aldatabilecek bir kadin isteyen" bir erkek. Birden fark ettim ki bütün erkekler aslinda, bunu açikça söylemeseler de, "kendilerini aldatabilecek bir kadin" istiyorlar. Bütün kadinlar da "kendilerini aldatabilecek" bir erkek. Ama bu cümlenin, kitapta yazilmayan bir devami bulunuyor, bir baska cümle daha var bu cümlenin ardindan gelen. "Beni aldatabilecek bir kadin istiyorum," ama "beni aldatmayacak bir kadin."

Herkes, kendine muhtaç olmayacak kadar güçlü, baskalarina gidebilecek kadar özgür, her an kendisini begenecek baska birini bulabilecek kadar alimli birini istiyor, ama bu istedigi özelliklere sahip olan insan kendisini aldatmasin da istiyor. "Aldatabilecek biri olmak" çekici kılıyor insani, belki de çekiciligin tarifi bu kadar basit, "aldatabilecek biri" olmak. Insanlar "aldatabilecek olana" dogru çekiliyorlar, yaklasiyorlar, dokunuyorlar, sonra kendi sartlarini söylüyorlar ; "Ama aldatmayacaksin". Ve "aldatabilecek olanin" çekiciligi ile aldatilma korkusu arasina sıkışıyorlar. Her an bir kuskuyu, bir korkuyu, bir tedirginligi soluyorlar öyle biriyle olduklarinda. Biliyorlar ki, "aldatabilecek biri" aldatabilir. "Aldatamayacak biri" güvenli ama sıkıcı "aldatabilecek biri" çekici ama korkutucu. Askin en zor kavsagi. Hangisini seçeceksiniz, istediginize sahip çikacak cesareti gösterebilecek misiniz, yoksa güvenli bir sıkıcılık mi daha cazip gelecek size...?

Kitabin erkek kahramani da "aldatabilecek birini" aradiktan ve üstelik onu da bulduktan sonra duruyor zaten, karisini, çocugunu, aliskanliklarini birakamiyor. Bos bir evde askla kendisini bekleyen "aldatamayacak kadinin" yanina gitmiyor. "Aldatabilecek bir kadin" istiyor, o kadini buluyor ve daha önce verdigi sözden dönüp o kadini "aldatiyor". "Aldatabilecek kadindan" korkuyor erkeklerin çogu gibi. En çok istedigi kadin, onu en çok korkutan kadin çünkü. Hayati boyunca düsledigi, özledigi kadina kavustugu anda o kadindan aslinda ne kadar korktugunu fark ediyor erkek ve "aldatamayacak olanin" sıkıcılığına dönüyor.

Sonra da, hayatinin sıkıcılığına, kendi korkakligina bir teselli bulabilmek için toplumsal payeler, isinde geçici basarilar elde etmeye ugrasiyor. "Aldatabilecek kadin" ise yapayalniz, bir sevgili bekliyor.

Erkekler aldatabilecek bir kadini" sevip, "aldatamayacak bir kadinla" yasiyorlar, güven ve rahat aska agir basiyor. "Aldatabilecek kadin", kendisine benzeyen bütün kadinlar gibi mutsuz oluyor kitapta. Onu sartsiz ve korkusuz sevecek birini bulana kadar da mutsuz kalacak.